Οι πρώτες εικόνες αφορούσαν κυρίως προσωπογραφίες του Χριστού, της Πα­ναγίας και των Αγίων, καθώς και απεικονίσεις των σημαντικότερων εορτών του εκκλησιαστικού έτους. Οι περισσότερες εικόνες του παρόντος βιβλίου απο­τελούν μέρος μιας ομάδας η οποία εμφανίστηκε στα τέλη του 15ου αι. και εξα­πλώθηκε κατά τον 16ο και 17ο αι.. Οι εικονογραφήσεις αυτού του τύπου προέ­κυψαν από την ανάγκη παραστατικής διάδοσης του περιεχομένου της πίστης και των εμπειριών. Ως εκ τούτου είναι αφιερωμένες σε θέματα θεολογικών διδα­χών, παρόλο που με τον όρο διδαχές κατανοείται λιγότερο μία συστηματική δι­δασκαλία και περισσότερο η μάθηση που είναι θεμελιωμένη σε μία θρησκευτική εμπειρία μέσω της θέασης, σύμφωνα με τον ελληνικό όρο «θεωρία», που δεν πε­ριγράφει κάτι το αφηρημένο, αλλά τη μάθηση μέσω βιώματος. Τίποτα το επίκτη­το δεν μπορεί να αντικαταστήσει την προσωπική εμπειρία. Παρόλα αυτά πάντα χρειαζόμαστε καθρέπτη, ειδικά μάλιστα όταν η άμεση ανίχνευση δεν είναι δυνα­τή –όπως για παράδειγμα, το πρόσωπό μας μπορούμε να το αντιληφθούμε μό­νον στον καθρέπτη– και σε μία βαθιά ανάκλαση. Μερικά πράγματα τα βλέπου­με πρώτα έξω, προτού μπορέσουμε να αναγνωρίσουμε το δικό μας μερίδιο μέσα μας και να διαλύσουμε τυχόν προβολές. Έτσι, ολόκληρο το περιβάλλον μας μπο­ρεί να γίνει, άλλοτε περισσότερο άλλοτε λιγότερο, καθρέπτης αυτογνωσίας. Το είδωλο του καθρέπτη δεν αποτελεί πραγματικότητα, αλλά απεικόνιση. Όσο πιο καθαρός και ανέπαφος είναι ένας καθρέπτης, τόσο πιο αναλλοίωτα αναγνωρί­ζουμε το είδωλο. Οι εικόνες αποτελούν απεικονίσεις του αοράτου, ζωγραφισμέ­νες ή εάν το μεταφράσουμε σωστά, γραμμένες μέσα από τη βαθύτατη σύνδεση με το Θείο, στο οποίο κάθε άνθρωπος έχει μερίδιο. Οι εικόνες θέλουν να διαβα­στούν, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι το περιεχόμενό τους είναι κάτι πολύ περισ­σότερο από ένα εικονογραφημένο κείμενο.